بیستمین مهریاد مسعود بختیاری در اهواز برگزار شد؛ بیست سال پاسداشت بانگی که ماندگار ماند
بیستمین مهریاد زنده‌یاد بهمن علاءالدین، نام‌ور به «مسعود بختیاری»، خواننده، ترانه‌سرا و آهنگ‌ساز نامدار موسیقی بختیاری، شامگاه ۲۰ مهرماه ۱۴۰۵، هم‌زمان با سالروز تولد این هنرمند فقید، با حضور جمعی از دوستداران او و شماری از دانش‌آموختگان دانشکده نفت آبادان در تالار هتل پرستیژ اهواز برگزار شد؛ آیینی که در آن، خاطره‌های دوستی و هم‌دانشگاهی، بازگفت‌هایی از زندگی و منش هنری مسعود بختیاری، یادآوری نقش همراهان او در اعتلای موسیقی بختیاری و اجرای ترانه‌های ماندگارش در هم آمیخت.
به گزارش پایگاه خبری ایرانیان، این مراسم افزون بر بیستمین سال برگزاری مهریادهای بهمن علاءالدین، دومین گردهمایی دانش‌آموختگان دانشکده نفت آبادان را نیز در دل خود جای داده بود؛ گروهی که پس از سال‌ها بار دیگر فرصت یافتند در کنار هم بنشینند، از گذشته بگویند و خاطره‌های مشترک خود را مرور کنند.
در این آیین- که به میزبانی شرکت سلین صنعت برگزار شد ، از استاد علی حافظی، نوازنده چیره‌دست نی و از همراهان نزدیک زنده‌یاد بهمن علاءالدین در اجراهای موسیقایی، نیز قدردانی شد. سخنرانان، هر یک از زاویه‌ای، به جایگاه فرهنگی و هنری مسعود بختیاری پرداختند و بر ماندگاری آثار و ویژگی‌های انسانی او تأکید کردند.
بهمن علاءالدین، نام‌ور به مسعود بختیاری، ۲۰ مهر ۱۳۱۹ در مسجدسلیمان زاده شد و ۱۲ آبان ۱۳۸۵ در کرج درگذشت. او با صدای ویژه، ترانه‌های برگرفته از فرهنگ و زیست بختیاری و پایبندی به ریشه‌های موسیقایی این قوم، یکی از چهره‌های ماندگار موسیقی بختیاری شد؛ هنرمندی که آثارش فراتر از مرزهای جغرافیایی و زبانی، مخاطبان بسیاری یافته است.
پیوند خاطره‌های دانشگاه نفت با یاد مسعود بختیاری
نخستین سخنران این آیین، رییس هیات مدیره شرکت سلین صنعت با اشاره به شکل‌گیری این گردهمایی، از عطاالله بهادری، دبیر ستاد مهریادهای بهمن علاءالدین، یاد کرد و گفت: پیشنهاد برگزاری مراسم در ۲۰ مهرماه را مطرح کرده بود؛ روزی که هم‌زمان با زادروز این هنرمند نامدار است.
“فرزاد نژادبهادری” افزود: این تاریخ، افزون بر فرصتی برای تجدید دیدار دانش‌آموختگان دانشکده نفت آبادان، امکان پاسداشت یاد هنرمندی را فراهم می‌کند که آثارش با روح و زندگی مردم بختیاری و خوزستان پیوندی ژرف دارد و در میان اقوام گوناگون ایران نیز دوستداران فراوانی یافته است.
او با اشاره به اینکه حدود ۳۵ سال از دوران هم‌دانشگاهی خود با شماری از دوستان در مراسم می‌گذرد، از پراکندگی دانش‌آموختگان در مجموعه‌های صنعتی و نفتی کشور سخن گفت و یادآور شد: بسیاری از آنان، هتا از خارج از کشور، همچنان با این گروه در ارتباط هستند.
“نژادبهادری” سپس به خاطره‌های خانوادگی خود از استاد “امیدعلی شهنی کرمزاده” پرداخت و از علاقه و احترام ویژه پدرش به این چهره علمی گفت؛ علاقه‌ای که در قالب آرزوی موفقیت فرزندان و تشویق آنان به الگو گرفتن از استاد کرمزاده بروز می‌یافت.
او خاطره‌ای از دوران دبستان خود تعریف کرد که در آن، نتیجه یک دیکته دشوار و گفت‌وگوی شوخ‌طبعانه پدر و عمویش درباره آینده تحصیلی او، بهانه‌ای برای یادآوری جایگاه استاد کرمزاده در خانواده شد.
نژادبهادری همچنین با اشاره به تحصیل خود در دانشکده نفت و ادامه راه علمی در بخش محیط زیست، از روزی گفت که پس از کسب رتبه نخست در آزمون دکتری با پدرش تماس گرفت؛ پدرش بار دیگر با یادآوری استاد کرمزاده، موفقیت او را در کنار الگوی علمی محبوب خانواده معنا کرد.
او در پایان، با ابراز خوشحالی از حضور استاد کرمزاده در مراسم، میکروفن را به این استاد پیشکسوت سپرد.
دانشکده نفت آبادان، نماد دانش و پیشرفت خوزستان
یک چهره برجسته علمی و دانشگاهی ایران و جهان، در سخنان خود ابتدا به جایگاه تاریخی دانشکده نفت آبادان پرداخت و آن را یکی از مراکز ممتاز آموزش تخصصی کشور در سال‌های گذشته دانست.
پروفسور “امیدعلی شهنی کرمزاده” با یادآوری شیوه گزینش دانشجویان و اهمیت مصاحبه‌های تخصصی در کنار آزمون ورودی، گفت دانشکده نفت در پرورش نیروهای متخصص، به‌ویژه در رشته‌های مهندسی و حسابداری، نقشی برجسته داشت و کارشناسان تربیت‌شده در این مرکز، پشتوانه مهمی برای پیشرفت صنعت نفت و انجام قراردادهای تخصصی کشور بودند.
او با ابراز تأسف از تغییرات ساختاری و تقسیم فعالیت‌های دانشکده نفت میان آبادان و اهواز، بر ضرورت توجه دوباره به جایگاه علمی و تاریخی این مرکز تأکید کرد.
“شهنی کرمزاده” همچنین آبادان و خوزستان را در گذشته از کانون‌های مهم استعدادهای علمی، ورزشی و فرهنگی کشور برشمرد و با یادآوری خاطره‌های فوتبال خوزستان، از روزگاری گفت که بازیکنان این استان سهم نگاه‌گیری در تیم ملی داشتند و خوزستان به «برزیل ایران» شهرت یافته بود.
این استاد دانشگاه در بخش دیگری از سخنانش، گردهمایی دانش‌آموختگان را فرصتی ارزشمند برای زنده نگه داشتن خاطره‌ها، انتقال تجربه‌ها و تقویت امید به پیشرفت نسل جوان دانست و ابراز امیدواری کرد: با فراهم شدن زمینه‌های مناسب، جوانان امروز نیز بتوانند استعدادهای خود را شکوفا کنند.
بیست سال تداوم یک عشق فرهنگی
دبیر ستاد مهریادهای بهمن علاءالدین و از پیگیران بنیادین این حرکت فرهنگی، در آغاز سخنان خود به باشندگان خوشامد گفت و با اشاره به هم‌زمانی زادروز مسعود بختیاری و برگزاری بیستمین مهریاد، با خوانش شعری از “علی بداغی” از این هنرمند یاد کرد.
“عطاالله بهادری” سپس با مرور تاریخچه این برنامه، از دو دهه تلاش برای زنده نگه داشتن یاد و آثار مسعود بختیاری سخن گفت؛ راهی که از چهار رویداد نخست در باشگاه‌های نفت آغاز شد و پس از آن، با برگزاری نشست‌هایی در خانه او ادامه یافت.
به گفته بهادری، چهار برنامه نخست در باشگاه نیوسایت و شهرک نفت با استقبال دوستداران برگزار شد؛ ولی در سال‌های بعد، این محفل به فضایی صمیمی‌تر راه یافت و برای مدتی در خانه سازمانی او در نیوسایت و سپس در منزل شخصی‌اش در زیتون کارمندی ادامه پیدا کرد.
او تأکید کرد: جابه‌جایی محل برگزاری، از باشگاه‌های عمومی تا خانه‌ای شخصی، چیزی از عشق حاضران به مسعود بختیاری کم نکرده است؛ زیرا این علاقه، وابسته به مکان نیست و در حافظه و زندگی دوستداران او جریان دارد.
دبیر ستاد مهریادهای بهمن علاءالدین، بیستمین دوره این مراسم را نقطه‌ای ارزشمند در تداوم این حرکت فرهنگی دانست و از همراهی و حمایت دو برادر فرهنگ‌دوست، “فرزاد نژادبهادری” رییس هیات مدیره و “محمد نژادبهادری” مدیرعامل شرکت سلین صنعت که میزبانی این آیین را داشتند قدردانی کرد.
عطاالله بهادری” در ادامه، مسعود بختیاری را فراتر از یک خواننده دانست و او را بازتاب‌دهنده هویت و تبارمندی ایل بختیاری توصیف کرد؛ هنرمندی که بزرگی را در دوری از حاشیه‌ها و ماندگاری را در صداقت هنری و درونمایه آثارش معنا می‌کرد.
او ابراز امیدواری کرد: این مهریاد در سال‌های آینده نیز افزون بر شنیدن موسیقی، بستری برای بازخوانی اخلاق، منش و اصالتی باشد که بهمن علاءالدین از خود به یادگار گذاشت.
در پایان این بخش، بهادری بار دیگر از همراهان و دوستداران این مراسم در دو دهه گذشته سپاسگزاری کرد و با خواندن ابیاتی از شعر علی بداغی، یاد هنرمند فقید را گرامی داشت.
موسیقی بختیاری، از ریشه‌های عشایری تا پهنه‌ای گسترده‌تر
یک خواننده دوست داشتنی موسیقی بختیاری، دیگر سخنران و هنرمند حاضر در مراسم بود که با شادباش به دانش‌آموختگان دانشکده نفت آبادان برای برگزاری این گردهمایی، از اهمیت حفظ پیوندهای دوستانه در روزگار کنونی سخن گفت.
“دکتر شیروان نصراله پور” با اشاره به پیشینه کاری خود در صنعت پتروشیمی مسجدسلیمان، از پیوندهای میان زندگی در سرزمین نفت و موسیقی بختیاری یاد کرد و خاطره‌ای از دیدار حضوری خود با بهمن علاءالدین را بازگو کرد.
به گفته نصرالله‌پور، علاءالدین در آن دیدار از برگزاری یکی از کنسرت‌های خوب پیش از انقلاب در ماهشهر برای کارکنان صنایع آن روزگار یاد کرده بود؛ خاطره‌ای که برای او نشان‌دهنده پیوند دیرینه موسیقی این هنرمند با محیط اجتماعی و صنعتی خوزستان بود.
این خواننده سپس به نقش موسیقی در انتقال فرهنگ بختیاری از محیط‌های عشایری به پهنه‌های گسترده‌تر اشاره کرد و گفت: برای این مراسم، اجرای آوازی را برگزیده است که به موضوع خودکشی و ضرورت توجه جدی به آن می‌پردازد.
او این انتخاب را یادآوری مسوولیت اجتماعی هنرمندان در برابر مسایل جامعه دانست و پس از مقدمه‌ای کوتاه، آواز خود را اجرا کرد.
در بخش دیگری از برنامه، نصرالله‌پور ترانه «گل نازدارم» از آثار زنده‌یاد مسعود بختیاری را نیز خواند؛ اجرایی که با استقبال و تشویق باشندگان همراه شد.
همراه دیرین صدای مسعود بختیاری
حضور استاد “علی حافظی“، نوازنده چیره‌دست نی و از همراهان نزدیک بهمن علاءالدین، از بخش‌های مهم این مهریاد بود؛ هنرمندی که نامش با اجراها و صدای نی در کنار آواز مسعود بختیاری پیوند خورده است.
“فرزاد نژادبهادری” با شناساندن استاد حافظی، با اشاره به نقش او در همراهی موسیقایی با علاءالدین از پیشینه همکاری او با مجموعه صنعت نفت مسجدسلیمان یاد کرد.
“استاد “حافظی” در سخنانی کوتاه، با اشاره به گستردگی خاطرات چند دهه همراهی با بهمن علاءالدین گفت: بازگفت همه آن تجربه‌ها در زمانی کوتاه ممکن نیست؛ خاطره‌هایی که از موسیقی و کنسرت‌ها تا ضبط آثار و دیدارهای دوستانه را در بر می‌گیرد.
او تأکید کرد: برای بازگویی چنین خاطره‌هایی باید فرصت بیشتری در اختیار داشت؛ زیرا هر بخش از این همراهی طولانی، روایتی مستقل و شنیدنی دارد.
ماندگاری مسعود بختیاری
حمید شهبازی، از دیگر حاضران و سخنرانان مراسم، با قدردانی از برگزارکنندگان، سخنرانان و نیز شیروان نصرالله‌پور، این گردهمایی را فرصتی برای تجدید دیدار دوستان و بزرگداشت هنرمندی دانست که آثارش همچنان در میان مردم جایگاهی ویژه دارد.
او از فرزاد نژادبهادری و دیگر همراهان مراسم برای فراهم کردن زمینه این دیدار صمیمی سپاسگزاری کرد و سپس به جایگاه بهمن علاءالدین در موسیقی بختیاری پرداخت.
شهبازی باور دارد: زیبایی آثار مسعود بختیاری محدود به شناخت زبان و گویش او نیست؛ هر مخاطبی که از ذوق زیبایی‌شناختی برخوردار باشد، می‌تواند با لطافت و گیرایی این آثار ارتباط برقرار کند.
او در ادامه، بر این نکته تأکید کرد که ماندگاری علاءالدین تنها حاصل توانایی هنری او نبود، منش انسانی و بی‌اعتنایی‌اش به مادیات نیز در شکل‌گیری این جایگاه سهم داشت.
شهبازی برای روشن شدن این ویژگی، خاطره‌ای از عطا جنگوک، آهنگ‌ساز آثار علاءالدین، نقل کرد. به روایت او، پس از موفقیت آلبوم «مال‌کَنون»، جنگوک دستمزد نوازندگان را پرداخت کرد و مبلغ بیشتری را برای علاءالدین در نظر گرفت؛ ولی این هنرمند از دریافت آن خودداری کرد و خواست مبلغ میان نوازندگان تقسیم شود.
بر پایه این بازگفت، علاءالدین تأکید داشت که همکاری‌اش در راه خدمت به فرهنگ بختیاری، ایران و انسانیت بوده است، نه برای کسب منافع مادی.
“شهبازی” این خاطره را نشانه‌ای از بزرگواری و نگاه فرهنگی مسعود بختیاری دانست و تأکید کرد که همین ویژگی‌های انسانی در کنار زیبایی‌شناسی و هنر او، سبب شده است یادش پس از گذشت دو دهه از درگذشتش همچنان زنده و اثرگذار بماند.
او در پایان، از برگزارکنندگان و همراهان این حرکت فرهنگی قدردانی کرد و برای آنان تندرستی و تداوم این برنامه را آرزو کرد.
یادآوری نقش برخی بزرگان در بازتاب چهره هنرمندان به جامعه
استاد “امیدعلی شهنی کرمزاده” در سخنان پایانی خود، بار دیگر به نقش “عطاالله بهادری” در بیشتر شناساندن مسعود بختیاری به جامعه پرداخت و تأکید کرد: اگر تلاش‌های پیوسته و شخصی او نبود، شاید جامعه به اندازه امروز، مردم با جایگاه و آثار این هنرمند آشنا نمی‌شد و یادش نیز هر سال گرامی داشته نمی شد.
او با اشاره به اینکه بهادری در سال‌های گذشته، با صرف هزینه شخصی و برگزاری مراسم در خانه خود، برای تداوم این مهریاد تلاش کرده است، این کوشش‌ها را عاملی مهم در تثبیت جایگاه مسعود بختیاری در فرهنگ و موسیقی بختیاری دانست.
“شهنی کرمزاده” همچنین از نقش افرادی یاد کرد که استعدادهای هنری را در آغاز راه شناسایی و به دیگران معرفی می‌کنند. او با اشاره به شیروان نصرالله‌پور، از خاطرات نخستین آشنایی با توانایی‌های این خواننده گفت و یادآور شد که پرورش و شناساندن استعدادها، به حمایت و همراهی دیگران نیز نیاز دارد.
این استاد دانشگاه در ادامه، به نقش خانواده‌ها به‌ویژه همسران در موفقیت هنرمندان پرداخت و با لحنی شوخ‌طبعانه، اهمیت حمایت خانوادگی را یادآوری کرد؛ موضوعی که در راه دشوار کار‌های هنری، تمرین‌های طولانی و مسوولیت‌های زندگی، نقشی تعیین‌کننده دارد.
بریدن کیک مهریاد به دست دو چهره نام‌آشنای علم و هنر
در بخش پایانی این آیین، پروفسور امیدعلی شهنی کرمزاده، چهره برجسته علمی و دانشگاهی ایران و جهان، به همراه استاد علی حافظی، نوازنده نامدار نی و از یاران هنری زنده‌یاد بهمن علاءالدین، کیک بیستمین مهریاد مسعود بختیاری را بریدند؛ لحظه‌ای نمادین که در کنار یادآوری دو دهه پاسداشت این هنرمند درگذشته، پیوند میان دانش، هنر و فرهنگ بختیاری را به تصویر کشید. کیک مراسم نیز به تصویر زنده‌یاد بهمن علاءالدین مزین شده بود.
مهریاد بیستم؛ بازگفت ماندگاری یک صدا و یک فرهنگ
بیستمین مهریاد بهمن علاءالدین، افزون بر بزرگداشت یک خواننده و ترانه‌سرای نامدار، فرصتی برای بازخوانی خاطرات نسلی بود که با موسیقی، دوستی، دانش و تجربه‌های مشترک پیوند خورده است.
در این آیین، روایت‌های شخصی، خاطره‌های صنعت نفت و دانشکده نفت آبادان، سخنان استادان و همراهان هنری مسعود بختیاری و اجرای ترانه‌های او، تصویری از پیوند هنر با هویت فرهنگی و زندگی اجتماعی مردم خوزستان ارایه کرد.
قدردانی از “عطاالله بهادری” برای دو دهه پیگیری این مهریاد و سپاسگزاری از استاد علی حافظی به پاس همراهی دیرینه‌اش با بهمن علاءالدین، از دیگر محورهای برجسته این نشست بود.
در پایان، با حضور استاد امیدعلی شهنی کرمزاده و استاد علی حافظی، کیکی مزین به تصویر زنده‌یاد مسعود بختیاری بریده شد؛ پایانی نمادین برای شبی که در آن، زادروز یک هنرمند فقید با یادآوری آثار، منش و میراث فرهنگی او گرامی داشته شد.
بیست سال پس از درگذشت بهمن علاءالدین، تداوم این مهریاد نشان می‌دهد که بانگ او همچنان در حافظه فرهنگی بختیاری‌ها و دوستداران موسیقی تبارمند ایرانی طنین‌انداز است؛ آوایی که از دل فرهنگ و زندگی مردم برخاست و با گذر زمان، بخشی از میراث ماندگار موسیقی خوزستان شد.
منبع: حبیب خبر